بی تو، مهتاب‌ شبی ، باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم  در نهانخانة جانم ، گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید :  یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم  تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه، محو تماشای نگاهت  آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فرو ریخته در آب شاخه ‌ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دلداده به آواز شباهنگ  یادم آید ،  تو به من گفتی : از این عشق حذر کن لحظه ‌ای چند بر این آب نظر کن ، آب ، آیینه عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ، باش فردا ، که دلت با دگران است ! تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن   با تو گفتم :‌ حذر از عشق !؟ - ندانم سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم نتوانم   روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ...  باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم ، نتوانم !   اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ...  اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید !  یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم نگسستم ، نرمیدم   رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم  نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم  ...  بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

هر وقت دلتنگ شدی خدا را صدا بزن  هنوز هم فرشته ها دوستت دارند و طرح لبخندت را روی

ابرها نقاشی می کنند

هر وقت دلتنگ شدی با یک شاخه گل سرخ به دیدارم بیا  هنوز هم کوچه ی بن بست ما منتظر

است تا صدای قدم هایت را به گوش پنجره ی اتاقم برساند.

نمیدانم ...

از خوابی دلپذیر برخاسته ام 

یا به خوابی سنگین فرو رفته ام ! ...

چشم که باز کردم ...

دیگر ندیدمت !

از دست داده بودمت

چه فرقی می کرد ...

خواب یا بیدار ؟

مست یا هشیار ؟

از دست دادمت

 آه ... خدای خوب من ...

 من مدام تورا در خودم ضعیف می کنم و انرژی ها مثبت و زندگانی بخشت را میگیرم

 و به شیطان ( این مهمان ناخوانده درونی ام ) قرض میدهم

 شیطان مرا به چشیدن لذت های ناچشیده وسوسه میکند 

 و من , گاهی یواشکی , آنموقع هایی که به تو میگویم من می روم بخوابم 

 با شیطان می رویم به گردش در باغ گناه

از حق هم نگذریم , شیطان دوست خوش مشرب و خوشگذرانیست و از هر انگشتش هزار لذت 

 وسوسه انگیز می چکد

 آه ... خدا ی عزیز ...

 من می دانم که تمام خوبی ها از توست ولی گاهی به بدی احتیاج پیدا می کنم

 گاهی اوقات از کمبود پلیدی رنج میبرم

 نه اینکه شیطان مرا گول بزند ، نه ... که میدانم از شیطان قوی تر آفریدی ام 
 

اعتراف می کنم که به خواست خودم گام به گام با شیطان تا انتهای گناه , قدم برداشته ام

 آه ... خدای دوست داشتنی و زیبای من ...

 شیطان را برای چه به خلوتمان راه دادی ؟ ما که با هم مشکلی نداشتیم !

 من مطیع حرفای خوبت بودم و تو هم که جایگاهت را داشتی 
 

من که جز تو کسی را نمی شناختم ، من جز تو معبودی نداشتم

 نمی دانی وقتی شیطان برایم ترانه های هوس سر میدهد چگونه اختیار از کف میدهم و به رقص

در می آیم

 شیطان دست مرا در دستهایش می فشارد و مرا می کشاند به تاریکی ها ، به جاهای ناشناخته

 می خندد و ناگهان رهایم می کند

 و من سرگردان در پلشتی و بیهودگی ... سرخورده از لذتی آنی و بی دوام

 باز اسمت را صدا می زنم و تو باز ... 

 و تو باز می آیی .. مهربان و مادرانه ... گونه هایم را دست میگیری و مرا به قله های نور

میبری ... 
 

خدایا ... نمی شود او را بکشی  ؟

 نمی شود بفرستی اش به زندان های گوآنتانامو  ؟ 
 

نمی شود ماموریتی دیگر برایش دست و پا کنی ؟

 می دانم که از او قویتری ... گرچه من تو را در درونم ضعیف ساخته ام  ( ضعف از ذهن من

است که نهایت درکش از تو همینقدر است ) 

 بگذار من و تو بی دغدغه , مثل قدیم هامان باشیم

 زیر همان درخت های سیب ... کنار همان چشمه های زلال ...

 آه ... خدای شاد و زیبای من 

 من خسته شدم از این کش و قوس ها ...
 

از این بیا و برو ها و رفتن و بازگشتن ها ...

 مرا به حال خویش در کنار خود رها کن

 شیطان را با همه آن وسوسه های لذت بخشش بفرست به دیاری دیگر

 من آرامش بین خودمان را بیشتر از این ها دوست دارم

 بگذار اندکی سر بر شانه هایت گذارده و بیاسایم

 آه خدای معطر و قوی من ...

 آه ... خدای دوست داشتنی من ...

شد بهار و دل من اسير شهر طوفاني انتظار است.

حرف قلب من اين بوده و هست آن زمان که بيايي بهاراست.


قوي دل لحظه هارا شمرده تا تو از شهرغربت بيايي

نبض آلاله ها را گرفتم تا که شايد بدانم کجايي


شهرلب, باغ دل, مرزاحساس حسرت لحظه اي با تو بودن

با نگاهت سخن گفتن و بعد شعري از جنس دريا سرودن


عکس روياييت را نهادم روي يک قاب عکس طلايي

با کمي لاله رويش نوشتم لعنت عشق بر تو جدايي


مي تپد قلب در شهر غوغا باز در آرزوي رسيدن

بازهم حسرت روي يک شمع حسرت دسته اي پونه چيدن


سال رفت و من و پونه و تو حبس دربندهاي جدايي

يک جهان حسرت مهرباني,عالمي آرزوي رهايي


من نگاه تو را اولين بار روي يک شعر نمناک ديدم